- Details
- Geschreven door: Administrator
- Categorie: Blog
- Hits: 117
Op zaterdag 27 december rijd ik met de auto richting de Eendragspolder, op de trekhaak de fiets. Helaas begint de dag met mist, maar toch besluit ik weer eens naar dit prachtige poldergebied te gaan. Van andere vogelvrienden had ik doorgekregen dat de baardmannetjes zich zo goed laten zien. Zelf vind ik dit een van de mooiste zangvogeltjes van Nederland, samen met de ijsvogel. Ik rijd de parkeerplaats op, haal de fiets van de trekhaak en rijd vol goede moed het mistige gebied. Nu maar hopen dat de baardmannen zich willen laten zien.
Gelukkig heb ik een paar mogelijke locaties door gekregen, waar de baardmannen zich hebben laten zien. Om mij heen zie ik overal bevroren sloten, meertjes en berijpte graslanden. Het is verder nog erg stil. Ik kom een paar eenzame fietsers tegen, vast op weg naar hun werk. Een groepje ganzen vliegt al gakkend over. In de verte zie ik de eerste locatie waar mogelijk baardmannetjes zitten. Er staat een groepje vogelaars gespannen te turen door hun verrekijker of telescoop. Het zou toch geweldig zijn als ze kijken naar de kleurrijke baardmannen. Ik stap snel van mijn fiets af, camera om mijn nek, camera standby en nu snel richting de rietkraag. Ik krijg direct tips waar ik moet kijken. Vlak voor mij, tussen de rietstengels, goed verborgen, plukt een baardman de zaadjes uit de rietpluimen. Ik krijg mijn camera niet scherp gesteld, ik zie alleen maar takjes. Snel besluit ik de autofocus uit te zetten. Dat levert een beter resultaat, nu zie ik zowel de rietstengels, als een verborgen baardman-man. Die vind ik echt het mooist, de mannen van de baardman.
Samen met de andere belangstellenden genieten we van de rietacrobaten. Het zijn veelal mannetjes, een enkel vrouwtje laat zich ook zien. Dan ineens vliegen ze een stuk verder. Nu veel minder goed te zien. Dan weer vliegen ze een andere kant op. Een tweetal mannetjes krijg ik prachtig gevangen in mijn camerabeeld. Genieten! Maar dan ineens, vliegen ze een stuk verder en laten zich geruime tijd niet meer zien. Voor mij een moment om verder te polder in te gaan.
Ik rijd het Kattenstaartlaanje af, maar om mij heen is het erg stil. Iets dieper in de polder jaagt een grote zilverreiger om visjes. Een paar kuifeendjes en wilde eenden dobberen wat verveeld in de sloot. Maar op de twee locaties waar ik vaak baardmannetjes heb gezien, is het nu ijzig stil. Na een half uurtje besluit ik nog even terug te gaan naar de plek waar vanmorgen de baardmannen zich lieten zien. Daar zou ik geen spijt van krijgen.
Op de plek aangekomen zie ik nu zeker 8 geïnteresseerden kijken naar de rietkraag. Een groep van zeker acht baardmannen laten zich uitgebreid bewonderen. Tussen de mannetjes nu ook veel vrouwtjes. Wat een kleurrijk schouwspel. Een nieuwsgierig pimpelmeesje voegt zich bij de groep. Dan besluiten een paar vogeltjes op het ijs de nodige zaden van de riet en lisdodde op te peuzelen. Een mooi moment om vast te leggen. Wat een heerlijk gezicht.
Na een kwartiertje besluit ik naar huis te rijden. In de auto de verwarming maar even hoog gezet. Want ik leek wel een ijspegel. Een heel geslaagde ochtend. Thuis moest ik wel een tijdje op temperatuur komen. Maar ik had deze ochtend echt niet willen missen.
- Details
- Geschreven door: Administrator
- Categorie: Blog
- Hits: 255
Vrijdag 12 december was het weer "paarse-truien-dag". In Nederland een dag waarin nog eens onderstreept wordt dat we allemaal mensen zijn, ongeacht geaardheid of huidskleur. Op deze dag werd voor de derde dag op rij een roze spreeuw gemeld, vlakbij mijn huis. Dus je begrijpt het al, deze kans laat ik niet voorbij gaan. Een redelijke zeldzaamheid in ons kleine landje.
Hoewel de lucht grijs en grauw is, er af en toe wat miezer-regen valt, fiets in de Morswijk door. Ergens in de buurt van de Lage Morsweg zou deze bijzondere spreeuw moeten rondhangen, samen met zijn vriendjes, de gewone spreeuw. Ik ontmoet al gauw een vogelvriend die me wees naar de plek waar de roze spreeuw het laatst was gezien. Helaas zien we in de bomen alleen maar gewone spreeuwen. Er wordt wat heen en weer gevlogen, de vogels duiken de tuinen in van de aangrenzende woningen, vast op zoek naar een heerlijk pindakaas-potje. Dan weer zijn de bomen gevuld met spreeuwen, dan weer even helemaal niets. Zou die dan toch gevlogen zijn?
Dan opeens zien we in een aangevlogen groep spreeuwen ineens een spreeuw, die toch wel heel anders gekleurd is. Op afstand lichtbruin, maar in de verrekijker toch ook wel wat roze getint. Jawel, de roze spreeuw laat zich hoog in de boom zien. Geweldig toch! Door het grijze weer zijn de kleuren haast niet te onderscheiden, maar ik maak toch een aantal foto's. En ondertussen genoeg tijd om de vogel te observeren. Hij of zij (het is een juveniel) is zich druk aan het poetsen. Alle vleugeltjes worden weer even op orde gebracht, ondertussen een steeds hogere tak opkruipend. Nog een paar fotootjes. En dan opeens, vliegt de spreeuw weg. Met een sierlijke boog duikt de vogel in een van de tuinen. Voor mij het moment om er weer vandoor te gaan. Niet te lang blijven hangen voor de huizen in deze straat. Daar zijn de bewoners vast niet blij mee. Alhoewel, een paar bewoners komen nieuwsgierig naar buiten en vragen waar we naar kijken. Als we uitleggen dat er toch wel een heel bijzondere vogel in de buurt aanwezig is, raken de mensen toch wel onder de indruk. De enige roze spreeuw, die momenteel in Nederland aanwezig is, verblijft in deze buurt. Toch ook wel bijzonder.
Nu maar hopen dat de roze spreeuw nog een tijdje hier blijft. De eerste tekenen zijn niet zo gunstig, want al meer dan 36 uur is de roze spreeuw niet meer gemeld. Vorig jaar verbleef er ook een roze spreeuw op Texel. Die heb ik daar ook gezien. Op het filmpje van Vroege Vogels kun je zien dat de volwassen mannetjes toch heel wat mooier zijn. Dus afwachten maar!
