- Details
- Geschreven door: Administrator
- Categorie: Blog
- Hits: 190
Op woensdag 1 oktober parkeer ik mijn auto voor het huis van mijn vogelvriend Henk. Samen gaan we er een dagje op uit. Vogels kijken in de Eendragtspolder en de Nieuwe Driemanspolder. De fietsen achterop de trekhaak, kijkers en camera's mee.
Het weer ziet er prima uit, al moeten we misschien even geduld hebben voordat de mist is opgelost. Ik heb gisteren nog even gekeken op waarneming.nl welke vogels we zoal kunnen verwachten. Er wordt een porseleinhoen gezien in de Eendragspolder. Een gestreeptje strandloper wandelt op een slikplaat in de Nieuwe Driemanspolder. Alleen al voor deze twee soorten gaan we graag op pad. De purperkoet zullen we wel niet te zien krijgen, die wordt al dagen niet meer gespot. Maar wie weet ....
Eerst rijden we richting de Eendragspolder, een bijzonder gebied vanwege de unieke combinatie van waterberging, recreatie en de internationale roeibaan Willem-Alexander Baan. Het poldergebied zorgt ervoor dat mensen in de wijde omtrek droge voeten houden, want er kan 4 miljoen kubieke meter water tijdelijk worden opgeslagen als wateroverlast dreigt. Een aanwinst voor de natuur.
Daar aangekomen gaan we met de fiets eerst naar een gebiedje waar baardmannetjes (wederom prachtig gefilmd door Jiří Mezulian} schijnen te foerageren. De mist en doorkomende zon laten de polder op zijn mooist zien. Genieten! We speuren de rietkragen af. Zien op een hekje een havik geduldig zitten. Warmt zich een beetje op met de doorkomende zon. Grote groepen grauwe ganzen en Canadese ganzen verlaten hun slaapgebieden en vliegen vaak in v-vorm richting de voedselrijke gebieden. Meerdere kleine zilverreigers laten zich zien. De baardmannetjes laten zich aanvankelijk niet zien, maar uiteindelijk krijgen we de eerste in zicht. Maar een baardman is nooit alleen, al gauw stuiten we op een mooi groepje baardmannetjes, zowel mannetjes, vrouwtjes en een paar juvenielen. Wat een prachtige vogeltjes zijn het toch. Slechts af en toe gaan ze hoog in een rietpluim zitten, om dan weer weg te duiken in het dichte riet. In één van de struiken kijkt een paapje onze richting op. Die wil vast graag op de foto. Een rietgors vliegt vlak voor onze neus op.
We krijgen van medevogelaars een seintje dat er een porseleinhoen is gezien. Op slecht 500 meter afstand van de baardmannen. We rijden met de fiets snel die kant op. Daar krijgen we van een groepje enthousiaste vogelaars te horen dat de porselein net mooi in beeld was. Maar ja, nu niet meer in beeld. Ach ja, zo gaat het zo vaak bij het vogels kijken. Jij komt eraan, een de vogel lijkt verdwenen. We speuren de oever af. Dan opeens, vlak voor me verschijnt deze prachtige hoen. Wat schichtig struint ze de oever af, op zoek naar waterslakjes en andere lekkernijen. Ik maak snel wat foto's. Zo dichtbij heb ik deze zeldzaamheid nog nooit gezien. Waanzinnig! De rondvliegende baardmannetjes zijn nu opeens niet belangrijk meer. Weer vliegt een kleine zilver boven mijn hoofd. Oeps, dat beest schiet wat af. Gelukkig wordt er niemand geraakt.
We krijgen te horen dat de purperkoet toch weer is gezien, alleen op een andere plek. Het koetbeest heeft de Eendragtspolder omgeruild voor de Nieuwe Driemanspolder. Henk en ik besluiten om direct naar de NDP te gaan. Wat zou het geweldig zijn als we de purperkoet daar kunnen zien. En vlak daarbij zou ook een gestreeptje strandloper te zien zijn. Wat een dag!
De Nieuwe Driemanspolder tussen Leidschendam-Voorburg en Zoetermeer was tot 2017 nog een agrarische polder. Tussen 2017 en 2020 ging het gebied volledig op de schop om ruimte te maken voor het overtallige water uit de omgeving in tijden van extreme regenval. Zo ontstond een groot waterbergingsgebied van ruim 300 hectare met grote ondiepe plassen en modderige slikgebieden. Een ideaal gebied voor vogels. We parkeren de auto vlakbij de Witte Raaf, genieten van de kop koffie met appelgebak in het restaurant. Maar dan snel op pad voor de purperkoet. We krijgen al snel de locatie door.
Een grote groep vogelaars staan allemaal dezelfde kant uit te kijken. Ja, de koet was net in beeld, heel mooi. Maar ja ....... nu weer weg, (ach ja, dit kennen we). Maar honderd meter wandelt de gestreepte strandloper van links naar rechts op een slikplaat. Heel veel tegenlicht. In de camera zie ik eigenlijk alleen maar een silhouetje. De mensen om me heen stellen vast dat dit echt de gestreepte is. Later vliegt de streep naar een andere plek, nu iets beter in beeld te vangen. Wat een zeldzaamheid.
Na een tijdje toch nog maar een poging wagen om de purperkoet te zien. Wachten, nog een wachten, maar dan, jawel! Opeens komt het koetenbeest te voorschijn. Eerst alleen een kop, dan een half lijf en heel even het hele beest. Mijn camera ratelt de ene foto na de andere makend. Geweldig, de purperkoet nu eindelijk gezien. Honderden vogelaars uit het hele land zijn speciaal de afgelopen tijd naar dit beest op zoek gegaan. Op waarneming.nl staat het vol met waarnemingen van dit beest. En nu heb ik hem gezien. Henk helaas niet, die wat naar de vele bonte strandlopers aan het kijken.
Natuurlijk hebben we deze dag nog heel veel andere vogels gezien, maar drie zeldzaamheden in de pocket, dat is toch geweldig. Maar jaarsoortenlijst kan ik weer aanvullen met porseleinhoen, purperkoet en gestreepte strandloper. Met dank voor het beschikbaar stellen van de video van De Visdief.
Voldaan rijden we naar huis. Deze dag kan niemand ons meer afnemen.
Baardjong Bontjes Kleine zilver Kleine zilver2 Kleine zilver3 Purperkoet2 Rietgors Watersnip
- Details
- Geschreven door: Administrator
- Categorie: Blog
- Hits: 219
Het is nog donker als ik de auto instap op woensdag 10 september. Nog even controleren of ik alles bij me heb. Verrekijker, telescoop, camera en wat eten en drinken. Mijn reisdoel vandaag is een rondje Oostvaardersplassen. De weersvoorspellingen zijn goed. Ik heb er veel zin in. Hoop vandaag de zeearend te zien. Verder staat er op mijn lijstje visarend (in september trekken deze rovers over Nederland), baardmannetjes, casarca's en draaihals. Ik zet de navigatie aan, eerste bestemming; de Grote Praambult. Rijden maar, hopelijk vandaag geen files onderweg.
Het is gelukkig rustig op de weg. Zonder problemen kom ik aan op de parkeerplaats van de Grote Praam. Als ik uitstap, zie ik in het landschap giga veel wit. Ongelofelijk veel grote zilverreigers. Die overnachten hier blijkbaar 's nachts. Ik tel er meer dan vijftig. Een groep konikpaarden loopt rustig te grazen. Een aantal buizerds zit langzaam wakker te worden. Even een kwartiertje genieten van dit uitzicht. Maar niet te lang, de Kleine Praambult wil ik ook even bezoeken. Helaas valt daar weinig te zien. Wel leuk die dansende boerenzwaluwen boven mijn hoofd en natuurlijk weer overvliegende zilverreigers. Ik stap de auto in, op naar de kijkhut Grauwe Gans. Daar hoop ik de zeearend te zien.
De Grauwe Gans is de oudste kijkhut van de OVP. Altijd de moeite waard om de hut te bezoeken. Als ik door de kijkgaten tuur, valt het me op dat er heel weinig water staat in deze plas. Veel witte kwikstaarten hippen over de slikgronden. Een paar kleine plevieren en een enkel witgatje laat zich zien. Verder weer heel veel grote zilverreigers, grauwe ganzen en wintertalingen. 
Heel in de verte zie ik een forse donkere roofvogel vliegen. Een zeearend? Jazeker, maar helaas ver weg. Te ver weg om deze vogel vast te leggen op mijn camera. Maar dan ineens komt deze arend steeds dichter bij de hut. Ploft neer op een grote boomtak. Prachtig voor een eerste foto. Terwijl ik de vogel in mijn camerabeeld zie, verschijnt er opeens nog een zeearend. Ploft pontificaal naast zijn soortgenoot. Twee op een rij. Vijf minuten later verschijnt nummer drie. Mijn camera ratelt maar door. Als nummer vier zich meldt, realiseer ik me dat dit tafereel echt bijzonder is. Vier op een rij. En wat zijn het grote beesten. Minstens vijf minuten observeer ik dit tafereel. Daarna verdwijnt de een na de ander, duiken ver weg achter een bomenrij. Maakt voor mij niets uit. Ben trouwens de enige in de hut, dus dit plezier kan ik helaas niet delen. Ik blijf nog zeker een half uur in de hut. Een groepje tjiftjaffen fladdert in de struiken naast de hut. Vervolgens besluit ik richting de kijkhut de Zeearend te gaan. Wel even langs de Knardijk stoppen op plaatsen waar ik over de plas kan kijken.
Langs de dijk kan ik mooi even parkeren om de casarca's te bekijken. Deze eendensoort doet het goed in Nederland. De grootste aantallen zien we in de zomer. Bij een deel van deze vogels gaat het vermoedelijk om ontsnapte exemplaren uit collecties en vogelparken, of nazaten daarvan. In dit gebied worden in augustus tegenwoordig vrij grote groepen casarca’s gezien, die uit Midden-Europa komen. Mogelijk gebruiken ze dit gebied om veilig de ruitijd te doorstaan.
Ik besluit toch maar even om niet het bezoekerscentrum te bezoeken op weg naar de kijkhut de Zeearend. Dat doe ik later wel. Eerst maar snel richting de kijkhut. Onderweg vliegen groepjes kneutjes en groenlingen op. Helaas nog geen baardmannen. In de kijkhut zijn meer belangstellenden. Die wijzen me op een zeearend, die ver in de polder is neergestreken. Blijkbaar nog bezig met een ochtenddutje, want het beest vertoont weinig beweging. Iemand roept in de hut: "IJsvogel". En ja hoor, dit kleurrijke vogeltje laat zich even zien. Duikend naar visjes probeert hij zijn ontbijt te verorberen.
Opeens zie ik in het riet beweging van een groep vogeltjes. Door de kijker zie ik een groepje baardmannen. Yes, gelukkig, ze zijn er weer. Lastig om door het glas van de kijkhut, met ook nog eens tegenlicht, een behoorlijke foto te maken. Maar als bewijsplaatje komt er toch nog iets behoorlijks op de display van mijn Canon R7. Een bruine kiekendief schiet ook nog even over de hut. Een grote zilverreiger poseert vlakbij de hut. Die wil graag op de foto. Vooruit maar.
Ik heb nog een doel voor ogen, een bezoek aan de kijkhut de Schollevaar. Dat is best een aardige tippel, maar hopelijk de moeite waard. Onderweg vliegen weer de nodige grote zilvers over. Een enkele baardman laat zich meer horen dan zien. De vlinders houden me gezelschap, klein koolwitje, atalanta en dagpauwoog.
Na ongeveer een half uur loop ik de donkere ingang in van de Schollevaar. Ik besluit om maar direct naar de bovenverdieping te gaan. Daar heb je het mooiste uitzicht. Kijkend over het water zie ik helaas alleen maar aalscholvers en grauwe ganzen. Wat krakeenden en wintertalingen. Maar verder weinig spannends. Toch nog maar even blijven, wie weet laat een visarend of havik zich nog even zien? Mijn geduld wordt beloond. In de verte zie ik een rover aankomen. Al gauw weet ik het zeker en roep keihard door de hut "visarend!" Deze prachtige roofvogel geeft een complete show voor de hut. Rondjes vliegend, duikend het water in, zonder een vis te pakken. Wat een schouwspel! Dit maakt de hele dag een topdag. In mijn ooghoek zie ik rechts van de hut een roofvogel wegduiken tussen de bomen. Een havik! Wil je nog een mooi filmpje zien over de visarend, klik dan op de volgende link: Cornell Lab de visarend.
Na een half uurtje loop ik richting het bezoekerscentrum. Even wat eten en drinken en dan nog heel even langs de Knardijk loeren naar baardmannetjes. In "de hoek" maak je de meeste kans. Daar aangekomen zie ik een vogelaar door een telescoop het water afspeuren. Zou hij baardmannetjes zien? Deze persoon blijkt Arjan Dwarshuis te zijn. Ik herken hem onmiddellijk. Gezellig even een praatje gemaakt. Hij wijst me op de aanwezigheid van de witvleugelstern. Heel ver weg. Ik kijk door mijn scope en ik zie een sternachtige vogel vliegen. Ja, dat is hem. Voor mij toch moeilijk op naam te brengen. Dan moet je wel heel goed weten hoe je deze witvleugel kunt herkennen. Voor Arjan geen probleem natuurlijk. Nog even verder kijken naar baardmannetjes, maar die laten zich niet zien.
Genoeg voor vandaag. Het is een topdag geweest. Nu richting Leiden. Nu maar hopen dat er geen files zijn. Het is nog voor de spits. Het wordt een vlotte rit. Helemaal voldaan keer ik terug naar huis. Daarna volgt nog wel een klus. De ruim 700 foto's die ik gemaakt heb, moeten nog wel uitgezocht en bewerkt worden. Daarna deel ik de mooiste foto's graag in een aantal app-groepen. Ik wil anderen graag mee laten genieten van wat ik gezien heb.
